QR-code stress op het vliegveld (en waarom je alles moet dubbelchecken)
“Mag ik uw QR-code zien van de eTA?” vraagt de grondstewardess voordat we onze bagage willen afgeven. Voor degenen die niet weten wat dit betekent: het is de Electronic Travel Authorization. Sinds 2024 heeft Kenia het traditionele visum afgeschaft en vervangen door deze digitale QR-code. Waar je – uiteraard – voor moet beTAlen.
Zo heb je geen gedoe meer met papieren invulformuliertjes in het vliegtuig en scenario’s dat je die bent kwijtgeraakt onderweg naar de douane (ja, dat kan!) of dat je in slaap was gevallen en totaal had gemist dat de papiertjes überhaupt waren uitgedeeld… En dat je dus achteraan kan sluiten nadat je ergens het visum had bemachtigd. Dit papiertje moest je ook altijd goed bewaren ‘anders kom je het land niet meer uit’. Ik herinner me nog goed dat ik er een keertje eentje kwijt was…
Alles digitaal… of toch niet?
Terug naar de QR-code. Want dat is handig. Alles lekker digitaal. Bij mijn moeder in ieder geval niet. Zij is ook mee met onze groepsreis en heeft alles uitgeprint. Daadwerkelijk ALLES. Keurig in een mapje gestopt. Kopie paspoort. Vliegtickets (ze heten toch e-tickets, mam?! E-LEC-TRO-NISCH) en zelfs de algemene voorwaarden van de vliegtickets (je weet maar nooit wanneer je ze nodig hebt, toch!) En dan dus ook de QR-code voor de eTA.
Het begint soepel… tot Henk
BLIEP! Ja ze mag mee. Goedgekeurd. Ik had het ook voor haar aangevraagd, dus het kon niet misgaan. Nu ik zelf nog. BLIEP! Ja, u mag mee! We checken onze bagage in – na drie keer mijn koffer nét even anders neergezet te hebben, anders pakt het drop-offautomaat ‘m niet. Zo, dat gaat best snel! Ik kijk om me heen hoe het de rest van de groep vergaat. Iedereen is er doorheen. Behalve, ik noem hem hier even voor het gemak, Henk. Hij staat bij de servicebalie. Wat is er aan de hand?
“U heeft niet de juiste QR-code.”
Hoor ik de grondstewardess zeggen. Ik zie Henk verbaasd kijken en een beTAalbewijs onder haar neus duwen. “Hier staat dat het betaald is!” Ze antwoordt rustig: “Dat klopt meneer, dat is een betaalbewijs. Maar niet het bewijs dat uw eTA goedgekeurd is.”
Stressmomentje: herkenbaar…
Ik krijg een déjà vu. Met mijn zoon had ik vorig jaar blijkbaar niet de ‘juiste’ papieren mee toen we naar Curaçao gingen. 13 jaar lang kon ik hem zonder problemen meenemen, maar deze stewardess was ongenadig. Niet de juiste papieren, niet mee. Gelukkig is dat allemaal goed gekomen. Maar nu krijg ik het ook wel even warm. Wat is er misgegaan?
Speuren naar de eTA-status
Ik ga bij Henk staan en kijk op zijn bewijs van beTAling. Daar staat op dat hij netjes betaald heeft, maanden geleden. Maar inderdaad, nergens dat de eTA is goedgekeurd. “Ik heb nooit een mail gehad…” zegt hij. Ik pak mijn laptop erbij en ga naar de site van Kenyan Immigration. Henk heeft een code, en ik gebruik die. Daar staat met grote letters: Status: approved. En ook veel groen. Hij mag dus gewoon mee!
Maar… waar is de QR-code?
Nu is het mijn beurt om iets onder de neus van de grondstewardess te drukken. Namelijk mijn laptopscherm. “Kijk! Hier staat approved! Het is dus goedgekeurd!” (onnodig om dit te zeggen natuurlijk, maar voor het geval ze geen Engels kan…). “Dat klopt, mevrouw. Maar ik zie géén QR-code.” Ik word nu een beetje moe van die QR-code. Hier stáát toch dat het goedgekeurd is?!? Adem in, adem uit.
De manager wordt er bij gehaald. Enkele telefoontjes volgen. Minuten die uren lijken te duren… En ja eindelijk is daar het verlossende woord: “U mag inchecken!” We vliegen elkaar in de armen. Hij mag mee!
En op bestemming?
In het vliegtuig zit Henk niet rustig. Want wat als ze in Nairobi moeilijk doen? Inderdaad, hij wordt meegenomen naar een ‘kantoortje’. Een douanier (denk ik? Maar het had ook iemand van de schoonmaak kunnen zijn) bekijkt even zijn paspoort, typt iets in op een computer en schrijft op een afgescheurd papiertje een code. Ik denk exact dezelfde code als op het betaalbewijs. De uiterst vriendelijke mevrouw van de douane keurt het papiertje nauwelijks een blik waardig en zet al snel een stempel in het paspoort van Henk. Dit duurde alles bij elkaar 5 minuten… En ons avontuur kan, met de hele groep, beginnen!
Het moraal van dit verhaal?
Dubbelcheck alle inreisdocumenten en neem alles mee. Als je met ons meereist, krijg je van tevoren een uitgebreide briefing en een checklist waar alles op staat en welke stappen je moet volgen. Henk had dat allemaal gedaan, alleen helaas nooit de goede mail gekregen… Tip van mijn moeder: print ALLES uit. Want je weet maar nooit wanneer je het nodig hebt…
Tekst: Judith Rietveld