Wanneer mag je duiken na een gebroken pols?

Op 31 januari ben ik flink onderuit gegaan en heb mijn pols gebroken… dit gebeurde in Duitsland. Na vijf uur wachten was ik eindelijk aan de beurt en kreeg te horen dat ik de meest ‘makkelijke’ breuk had. De Duitse arts deed net alsof ik daar heel blij mee mocht zijn, maar op dat moment deed het gewoon heel erg pijn.

Röntgenfoto’s op dvd

Zonder al te veel proberen te lachen, nam ik de röntgenfoto’s (je leest dit inderdaad goed ja) in ontvangst. Waarschijnlijk zag hij mijn vragende blik en antwoordde doodleuk dat dit om veiligheidsredenen op deze manier werd meegegeven. Toen ik later aan mijn 13-jarige zoon vertelde over het incident en dat ik de foto’s op dvd had meegekregen, keek hij met nog hoger opgetrokken wenkbrauwen naar mij dan ik deed bij de arts. “Mama, wat is dat?”

“Wat is een dvd, mama?”

“Dit heb ik nog nooit gezien!”

Na twee weken kon ik terecht in het Nederlandse ziekenhuis. De chirurg keek eerst vragend naar de spalk gips die was gezet op mijn arm. “Dit heb ik nog nooit gezien!” zei ze. Wacht maar tot je de dvd ziet, dacht ik bij mezelf… bij het overhandigen van de foto’s lachte ze schaapachtig – ze wilde denk ik niet haar Duitse collega’s afvallen – en ze antwoordde: “Dit kunnen we vast wel ergens uitlezen.” Een geveinsde glimlach volgde. Ik kreeg een brace aangemeten, wat een stuk beter zat. De oefeningen die de gipsmaker meegaf, vond ik nogal ambitieus, maar we zouden het zien.

Niet meer onthand

Nu enkele weken verder ben ik bij de fysio geweest en lijkt er enigszins -en letterlijk – beweging in te zitten. Ik ben niet meer geheel onthand (hij blijft leuk!) en kan steeds meer dingen. Tijdens een redactievergadering vroeg mijn collegaatje Harriët ineens of ik wel mag duiken met een gebroken pols. Ik ga immers 23 februari mee als begeleider van de groepsreis naar Kenia. “Want wat als het bot niet goed is hersteld en er komt een belletje ergens tussen?” was haar vraag.

Mail aan Menno Gaastra

Door alle medische artikelen die ik heb gelezen, weet ik dat je na een bepaalde tijd gewoon weer mag duiken als je iets gebroken hebt. Ik vind het toch verstandig om het te checken. Eigenlijk maak ik me het meeste zorgen om weer aan boord te komen. Ik kan immers nog geen gewicht tillen met mijn rechterhand, laat staan mezelf omhoog hijsen via een trapje (godzijdank hebben ze die). Ik stuur dan ook direct een mail aan duikmedisch arts Menno Gaastra, die ook columns voor DUIKEN magazine schrijft. Hij antwoordt altijd heel snel en ook dit keer heb ik snel respons.

“Hoe kom ik ooit de duiktrap op?”

Geen zorgen

“Goedemorgen Juut, dat is balen zeg. Voor het duiken zou ik me geen zorgen maken. Als je pols weer goed in positie staat, kun je er eind februari prima mee duiken. Kijk alleen even uit dat je niet te zwaar tilt aan die kant. Geen onnodige belasting opzoeken. Dat zou ik inderdaad na drie maanden weer doen. Een mooie dag!” Menno

Superblij

Ik ben heel blij met zijn bericht en kan een gat in de lucht springen. Zware dingen tillen komt helemaal goed; er zijn genoeg mensen die kunnen helpen. Ik heb ontzettend veel zin om te gaan duiken. En wie weet, werkt de oceaan wel super helend op mijn pols!

Judith Rietveld